به سال 1308 شمسی عده ای از سرمایه داران یزدی و کرمانی، برآن شدند تا با بهره گیری از نیروی انسانی ارزان آن روز، به احداث کارخانه پشم بافی همت گمارند. همین اندیشه، مبنای احداث کارخانه خورشید شد، بنایی که ابتدا به دست معماران و بناهای یزدی شکل گرفت، اما چندی نگذشت که حضور معمار بر جسته ای چون استاد علی محمد راوری (مدفون در مشتاقیه) موجب شد تا ادامه کار به او سپرده شود.

این کارخانه مدتی فعال بود تا این که به دلیل وجود وقایع سیاسی و فراز و فرودهای ناشی از آن که به محدوده کارگری و فضای اقتصادی اجتماعی نیز کشیده شد، توان ادامه کار نیافت و تعطیل شد. پس از انقلاب، ادارات مختلفی چون سازمان آب و شهرداری هر یک قسمت هایی از سالن را در اختیار گرفتند. تعدادی از سقف ها نیز در جریان زمین لرزه های دهه 1360 فروریخت، تا این که سرانجام مقرر شد تا سالن بازسازی و مورد استفاده فرهنگی قرار گیرد. این اقدام صورت گرفت و نخستین نمایشگاه با نام «میثاق» و به عنوان ارائه تصویری از فعالیت های اولین دهه انقلاب در آن برپا شد.
متولی این عمل واحدی بود که امروز به نام مرکز کرمان شناسی فعال است. سرانجام در سال 1370 شمسی و به انگیزه برگزاری کنگره جهانی خواجو بازسازی، و به عنوان کتابخانه ملی مورد استفاده قرار گرفت.
این فضای مشجّر که زیبایی خاصی دارد، با داشتن سالنی به وسعت قریب 4000 متر مربع، که به صورت یکپارچه بر روی 66 ستون 8 ضلعی خشت و آجری بنا شده و هم اکنون به عنوان سالن مطالعه استفاده می شود، از جمله بناهای سنتی ارزشمند و مرکز فرهنگی مهمی به شمار می رود. این کتابخانه برای مطالعه زنان و مردان سالن های مجزا و اتاق هایی مجهز به سیستم کامپیوتری برای استفاده استادان و دانشجویان دارد. در ورودی کتابخانه ملی بسیار زیباست. این کتابخانه با 764000 جلد کتاب و 27211 عضو یکی از فعالترین کتابخانه های عمومی شهر کرمان محسوب می شود.