از دیگر آثار مربوط به ین هزاره می توان به آثار امامزاده زید ، بقیه پیر بر حق و پیر بابا اشاره كرد . بی تردید از مهم ترین و به یادگار ماندنی ترین آثار هنر معماری در قرن هشتم مربوط به كرمان مسجد جامع مظفری و مسجد پامنار است . ین دو اثر به خوبی وضعیت معماری قرن هشتم و سیر تحولات معماری از دوران سلجوقی تا قرن مزبور را نشان می دهند.
مسجد جامع كرمان و مسجد پامنار :
به استناد كتاب تاریخ هنرهی ملی ، مسجد جامع كرمان و مسجد پامنار از جمله آثار معماری دوره یلخانی است كه عنصر مشترك معماری اسلامی ، یعنی صحن طاق نمادار را با عناصر یرانی قبل از اسلام . یعنی یوان و شبستان مربع شكل و گنبددار ، در هم آمیخته است. مسجد جامع مظفری در سال 750 هجری و به فرمان امیر محمد مظفر ساخته شد و شامل سه یوان بزرگ غربی ( قبله ) و شمالی و جنوبی است و در دو طرف هر یوان شبستان هی مسجد قرار دارد .
میرزبیرو و میر طلحه :
از دیگر آثار معماری قرن هشتم بید از میرزبیرو و میر طلحه نام برد . میرزبیر از بناهیی است كه بر فراز تپه ی در كنار شریف آباد قهستان سیرجان ساخته شده . قسمت پیین بنا مكعب ضشكل با ابعاد 79 متر است . ین بنا مربوط به دوران قرن هشتم است . ساختمان آن با قلوه ن متر است كه قطر دیوارهی آن 2 متر و فضی داخلی آن 7 سنگ و گچ ساخته شده و گنبد آن نیز با سنگ هی درشت و ریزساخته شده است كه می توان حدس زد مسجدی بوده است و یات قرآنی با خط بسیار زیبا گچ بری شده است . در طرف قبله ین بنا محرابی است كه در سمت راست آن تاریخ بنا گچ بری شده است ( 751 - یعنی همزمان با تاریخ مسجد جامع كرمان )
معماری در دوره تیموریان دنباله معماری دوره یلخانی است كه آن نیز همان گونه كه گفته شد، بازتاب معماری دوره سلجوقی است ، منتهی با تغییراتی از جمله : تكمیل شدن و بزرگ شدن گنبد پیازی شكل كه در ادوار بعد از آن زیاد تقلید شد و تبدیل طاق رومی به طاق ضربی ( طاق رومی ، زاقی است كه از یك گوشه به گوشه دیگر زده می شود ولی طاق ضربی مثلث مقعری است كه در یك گوشه ساخته شده و راس آن به طرف پیین است )