سید شمس الدین ابراهیم بمی، عارف ربانی و از مشایخ و عرفای بزرگ قرن نهم و از معاصرین شاه نعت ا.. می‌باشد وی در ولایت اربعه (بم) پا به عرصه وجود گذاشت.

او در عهد خویش مورد احترام مردم از وضیع و شریف و عامی و عارف بوده است حکام و پادشاهان هم در وی به دیده تکریم و تقدیس می‌نگریسته‌اند. طبق شاهد موقف وجود او در نیمه قرن نهم هجری برای مردم پریشان احوال بم و کرمان که غالباً براثر جنگ و فتنه و آشوب ، آز آسایش و آرامش محروم بوده‌اند منشا برکات و آثار خیر فراوان بوده است.

صاحب مقامات، وفات سید شمس الدین ابراهیم را سال 829 هـ ق دانسته که در تاریخ کرمان ( سالاریه9 نیز مورد تایید قرار گرفته است اما با قرائن موجود مشکوک به نظر می‌رسد زیرا مورخان و تذکره نویسان در ذکر احوال شاه ولی به اتفاق آورده‌اند که او در مراسم تشییع و کفن و دفن شاه ولی حضور داشته و بر جنازه او نماز گذارده است از این رو عارف مزبور نه تنها تا سال 834 هـ ق 0 تاریخ فوت شاه ولی می‌زیسته بلکه به قول محرابی کرمانی - صاحب مزارات کرمان، تا حدود 850 ه ـ ق یعنی سال وفات میرزا شاهرخ نیز در قید حیات بوده است.