کمال الدین ابوالعطا محمود علی بن محمود، شاعر، عارف و نویسنده توانای قرن هشتم هجری و چهره توانای ادب پارسی در ذیحجه سال 689 هـ .ق دیده به جهان گشود. هنوز عماد فقیه و جلال عضد در کرمان و یزد شهرتی نداشتند که آوازه شاعری شیرین سخن در ایران و بیشتر شهرهای عراق پیچید. خواجه ارا ارادتی خاص به خواجو بود و بسیاری از غزلهای خود را با الهام از سروده های خواجو به نظم کشیده و سرانجام حق را چنین ادا کرده که:

استاد سخن سعدی است نزد همه کس اما
دارد سخن حافظ طرز سخن خواجو

خواجو علاقه‌ای خاص به سفر داشت و تقریبا اکثر سالهای عمر خویش را در سفر بسر برد.

ز خانه هیچ نخیزد سفرگزین خواجو
که شمع دل بنشاند آنکه در وطن بنشست

خواجو نه فقط در نظم استادی مسلم بود، بلکه در نثر نیز ید طولانی داشت آثار وی عبارتند از :

1. دیوان ، شامل : صنایع الکمال و بدایع الجمال مشتمل بر 25 هزار بیت
2. خمسه، شامل : همای و همایون . گل و نوروز ، روضه الانوار ، کمال نامه و گور نامه
3. سام نامه 4. رساله البادیه 5.رساله سبع المثانی