میرزا عبدالحسین خان مشهور به میرزآقاخان کرمانی، یکی از برجسته‌ترین مورخان و پیشروان رئالیسم و از تواناترین نویسندگان اجتماعی ما در قرن گذشته است و به تحقیق می‌توان گفت از بزرگترین نمایندگان طغیان علیه سنت ادبی ایران هاتف نوجویی و تحول ادبی می‌باشد او اولین کسی بد که فلسفه تاریخ ایران را بنیانگذاری کردو ویرانگر سنتهای تاریخ نگاری است.

وی به سال 1270 در قصبه مشیز از توابع بردسیر کرمان متولد شد. پدرش آقا عبدالرحیم از ملاکین بود و به سلسله متصوفه « اهل حق» تعلق داشت تحصیلات اصلی خود را در کرمان تمام کرد.

ریاضیات و منطق، ادبیات ، حکمت و عرفان تاریخ اسلامی، ملل و نحل، فقه و اصول و احادیث ، عربی و طب قدیم را به شیوه آن زمان آموخت.

میرزا تا حدود سی سالگی در کرمان زندکی کرد. کتاب رضوان را به تقلید از گلستان سعدی در سال 1304 تالیف نمود. برای بیداری افکار عمومی آرزوی برپا کردن روزنامه مستقلی را دشا تجون مفوق نشد به نگارش دو کتاب دست زد یکی «تکالیف ملت» و دیگری « در تاریخ احوال قاجار و بیان سبب ترقی و تنزل احوال دولت و ملت ایران» غیر از مقالاتش در روزنامه اختر،تعداد بیست کتاب و رساله تالیف و ترجمه کرده است.

او با سید جمال الدین اسدآبادی و میرزاملکم خان در مبارزه‌های سیاسی یار و همکار بود تاریخ مشروطیت ایران‌، بی تردید نام چهار دلاور کرمانی ( میرزا آقاخان) شیخ احمد روحی ، میرزا رضا کرمانی و ارشد الدوله) که سرانجام جان خود را بر سر آرمان خویش باخند فراموش نخواهد کرد.

او سرانجام در هفته اول ماه 1314 هـ ق به دستور محمد علی شاه و به جرم داشتن افکار آزادیخواهانه در باغ اعتضادیه ، شبانگاه زیر درخت نسترن همراه با دو یار همراش شیخ احمد روحی و خیر الملک سر بریده شدند.